| Morgan Tsvangirai | |
 |
|
|
2e Premier van Zimbabwe
|
|
| Huidige | |
| Aangetreden 15 september 2008 |
|
| Voorganger | Robert Mugabe (1987) |
|---|---|
| Opvolger | - |
|
Politiek Leider van de MDC
|
|
| Huidige | |
| Aangetreden september 1999 |
|
|
Secretaris generaal van de Zimbabwe Congress of Trade Unions
|
|
| In functie 10 mei 1987 – september 1999 |
|
|
Voorzitter van de National Constitutional Assembly
|
|
| In functie 6 september 1997 – 7 september 1999 |
|
|
|
|
| Geboren | 10 maart 1952 Guti, Zuid-Rhodesië |
| Politieke partij | MDC |
| Partner | Susan Tsvangirai |
Morgan Richard Tsvangirai (10 maart 1952) is de huidige minister-president van Zimbabwe en zowel leider als medeoprichter van de Movement for Democratic Change (MDC), de oppositiepartij in Zimbabwe. De politicus, met een vakbondsachtergrond, is waarschijnlijk een van de meest effectieve oppositieleden van Zimbabwe sinds de onafhankelijkheid.
Tsvangirai was geboren als oudste van negen kinderen in het Gutu-gebied in centraal Zimbabwe als zoon van een timmerman en steenlegger. Hij verliet de school vroeg en begon in 1974 te werken voor de "Trojan Nickel Mine" in Bindura. Hij werkte negen jaar bij de mijn, en werkte zich op van installatie-exploitant tot algemeen voorman. Tsvangirai is sinds 1978 getrouwd met Susan.[1]
In 1989 werd hij gevangen genomen op beschuldiging van een Zuid-Afrikaanse spion. Hij werd ook het slachtoffer van het geweld en de onlusten in Zimbabwe, die mede door de regering werden gesteund. Er zijn drie pogingen geweest om hem te vermoorden, inclusief een poging in 1997, toen een onbekende aanvaller zijn kantoor binnenviel en hem door het raam wilde duwen van de tiende verdieping.
In 1997 organiseerde hij ZCTU-stakingen.
Tijdens de algemene verkiezingen in juni 2000 deelde zijn jonge partij, de MDC, een gevoelige tik uit aan de regerende Zanu-PF-partij, die daarvoor een ijzeren grip op de macht had. De MDC won 57 van de 120 zetels, tegen de 62 zetels die de Zanu-PF behield - een resultaat zonder precedenten in Zimbabwe, waar oppositiepartijen nooit meer dan een handvol zetels heeft weten te behalen.
Tsvangirai zelf werd niet verkozen. Hij maakte geen gebruik van de mogelijkheid op een zetel in een van de steden waar de MDC-aanhang het grootst was, maar koos ervoor zich verkiesbaar te stellen in het district waar hij woonde. Hier won de Zanu-PF echter, zoals in de meeste rurale kiesdistricten.
Door het constitutionele hervormingsvoorstel in februari voorafgaand aan de verkiezingen, waarbij Tsvangirai de zittende regering ernstig in verlegenheid bracht, won Tsvangirai veel krediet onder de bevolking, wat ook in de uitslag van de verkiezingen te zien was.
De verkiezingen van 31 maart 2005 verliepen minder goed voor de MDC: de ZANU-PF won 78 zetels en de MDC maar 41 zetels, één zetel ging naar een partijloos persoon.
In 2008 besloot hij zich terug te treden uit de verkiezingen door de intimidatie van de tegenpartij. Omdat hij vreesde voor de veiligheid van zijn medestanders. Zelf heeft hij op 22 juni zijn toevlucht gezocht bij de Nederlandse ambassade in Zimbabwe om zich te beraden op verdere stappen.
| Bronnen, noten en/of referenties: |
|