| N-VA | |
|---|---|
| partijvoorzitter | Bart De Wever |
| fractieleider Vlaams Parlement | Jan Peumans |
| fractieleider Senaat | geen |
| fractieleider Kamer | geen |
| Zetels Kamer | 6 |
| Zetels Senaat | 2 |
| Zetels Vlaams Parlement |  |
| Zetels Brussels Parlement | geen verkozenen |
| Voormalige namen | Volksunie |
| Politieke ideologie | Vlaams-nationalistisch, conservatief en pacifistisch |
| Europese fractie | EVP-ED |
| Jongerenorganisatie | Jong N-VA |
| Website | www.n-va.be |
Nieuw-Vlaamse Alliantie, afgekort als N-VA, is een Vlaamse politieke partij.
Het grote kernpunt van de partij is het streven naar een onafhankelijke staat Vlaanderen binnen Europa. Zoals Bart De Wever het plastisch uitdrukt: "Als twee mensen naar de dokter gaan met verschillende ziektes (lees: Vlaanderen en Wallonië) kan de dokter hen zelden beter maken als hij beiden hetzelfde medicijn moet meegeven". Dat deze partij die onafhankelijkheid enkel via politieke wegen nastreeft, heeft men benadrukt door in het programma te schrijven dat vrede een prioriteit is. Een ander streefdoel, is een partij worden die geen standpunten inneemt omdat deze toevallig meer stemmen leveren, maar ook moeilijkere standpunten die samengaan met hun politieke mening. Op economisch vlak willen ze de belastingen, volgens de theorie van de Laffercurve brengen naar een optimum, eventueel via een vervlakking van het belastingsstelsel en gaat men meer naar een ethisch gecorrigeerde aanbodeconomie. Vooral de belasting op arbeid moet volgens het N-VA-programma drastisch verlaagd worden, omdat deze in België een van de hoogste is van de westerse democratieën. Onder andere door deze hoge belasting dreigen bedrijven als Ford-Genk en BASF-Antwerpen uit te wijken naar het buitenland.
Voorts is de N-VA niet voor directe democratie maar geloven in een verbeterde, het Vlaamse volk vertegenwoordigend stelsel, met een sterke parlementaire inmenging. In het algemeen wordt de N-VA als centrum-rechts beschouwd, maar velen binnen de N-VA zullen zich eerder centrum noemen. De onderstroom en het programma van de partij zijn sociaal-rechts. De partij wordt ook gelinkt aan het Paleoconservatisme, en het Compassionate Conservatism, waar eigen verantwoordelijkheid belangrijk is in de gedachtevorming eigen verantwoordelijkheid, met respect voor de gemeenschap, voor het milieu; de partij wordt ook wel een liberaal-conservatieve aard aangemeten.
In 2001 ontstond er onenigheid in de Volksunie over het al dan niet goedkeuren van het Lambermontakkoord over de verdere staatshervorming. De partij werd ontbonden, en na een referendum werd beslist dat de groep "Vlaams-Nationaal" de erfgenaam van de Volksunie werd. Omdat net geen 50% van de leden zich achter de groep Vlaams-Nationaal schaarden, mocht ze de naam Volksunie niet behouden. Uit deze groep ontstond in de herfst van 2001 de Nieuw-Vlaamse Alliantie.
Onder leiding van Geert Bourgeois ging de partij in 2003 voor de eerste maal naar de verkiezingen, maar enkel in West-Vlaanderen slaagde de jonge partij er in om de nieuwe kiesdrempel van 5% te halen. De kiesdrempels waren ingevoerd door de paars-groene regering Verhofstadt I (1999-2003 met VLD, SP.A, Agalev, SP, MR en Ecolo). De partij behield dus enkel Geert Bourgeois als parlementslid, en was niet meer vertegenwoordigd in de Senaat. Met 201.399 stemen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers en 200.273 stemmen voor de Senaat haalde de N-VA in 2003 wel meer stemmen dan bijvoorbeeld het Front National, die toch vertegenwoordigd werd in de Kamer en de Senaat. De regering Verhofstadt II voerde vervolgens ook voor de Vlaamse parlementsverkiezingen in juni 2004 een kiesdrempel van 5% in.
In de zomer van 2003 werden er gesprekken gevoerd met CD&V over de vorming van een kartel, maar niet iedereen binnen de N-VA was daar even gelukkig mee. Op 2 september 2003 van hetzelfde jaar werd dan ook bekend dat de gesprekken afgesprongen waren, omdat de CD&V niet tegemoet kwam aan de eis van de N-VA om bij een regeringsvorming de vijf resoluties van het Vlaams parlement over de verdere staatshervorming in het Vlaams regeringsprogramma op te nemen. Na het afspringen van de onderhandelingen zag het er dus naar uit dat de N-VA alleen naar de verkiezingen zou trekken.
Op 14 februari 2004 ging de CD&V dan toch het politieke engagement aan om de 5 resoluties van het Vlaams parlement met het kartel te verdedigen. Met een slechte peiling volstond dit voor de N-VA-top om de partijraad van de N-VA te overhalen en een kartel met CD&V tot stand te brengen. Onder de kartelnaam CD&V/N-VA namen ze vervolgens deel aan de Vlaamse parlementsverkiezingen van 2004. Het kartel CD&V/N-VA kreeg de bijnaam het Vlaams kartel. Het kartel werd de grootste politieke formatie in Vlaanderen met iets meer dan 1 miljoen stemmen, of 26%.
Bij de provincie- en gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 trok CD&V/N-VA de goede resultaten door. Met 31,7% voor de provincieraden boekte CD&V/N-VA een tweede verkiezingsoverwinning op rij. Opnieuw bleek dat het kartel CD&V/N-VA de grootste formatie van Vlaanderen is. Het aantal gemeente- en OCMW-raadsleden van de N-VA nam sterk toe. In het Kempense Dessel behaalde een onafhankelijke N-VA-lijst zelfs een absolute meerderheid en werd Vlaams parlementslid Kris Van Dijck opnieuw burgemeester.
Het kartel CD&V/N-VA werd op 30 november 2006 tijdelijk stopgezet na de komst van Jean-Marie Dedecker en Boudewijn Bouckaert naar de N-VA. CD&V kon zich niet verzoenen met deze beslissing, mede doordat Jan Renders van het ACW, die traditioneel een grote invloed heeft op de partij, de komst van Dedecker streng veroordeelde. N-VA overwoog daarop om alleen naar de federale verkiezingen van 2007 te trekken, met Dedecker als kandidaat.
De gunstige peilingen voorspelden dat N-VA ook zonder kartel de kiesdrempel zou halen, maar intern was er geen consensus. Uit onvrede met de komst van Dedecker en de vrees dat de N-VA zou verrechtsen, maakte gewezen Volksunie-Europarlementslid Jaak Vandemeulebroucke bekend de partij te verlaten. Vandemeulebroucke was al enkele jaren niet meer politiek actief. Hij trok zijn besluit weer in toen Dedecker uit de de partij was.
In de dagen na de breuk binnen het Vlaams kartel vonden discrete onderhandelingen plaats tussen de top van CD&V en de N-VA. Er werd versneld een voorstel van programma opgemaakt met het licht op de federale verkiezingen van 2007. Het bereikte akkoord tussen CD&V en de N-VA, dat normaal zou besproken worden op de partijraad van januari 2007, werd door de omstandigheden reeds aan de partijraad van 9 december 2006 voorgelegd. CD&V had N-VA voor de keuze gesteld: een kartel zonder Dedecker op de gemeenschappelijke lijst, of geen kartel. Op die N-VA-partijraad van 9 december werd, op basis van het akkoord, beslist om voor de federale verkiezingen van 2007 in kartel te gaan met de CD&V. De beslissing werd genomen met een meerderheid van 62 van de 103 stemmen, met 10 onthoudingen. Dedecker, die dus niet op de verkiezingslijst zou mogen staan in weerwil van het eerder engagement van Bart De Wever, stapte daarop uit de N-VA. Uit onvrede met de gang van zaken trad Frieda Brepoels af als ondervoorzitter van de partij.
 Zie Belgische verkiezingen 2007 voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Met een provocerende precampagne wou de partij de Vlamingen wijzen op de gevolgen van het Belgisch beleid: een Vlaanderen dat steeds meer verstrikt dreigt te geraken. Als centraal beeld van de campagne introduceerde de partij dan ook een nieuw verkeersbord: een gevarenbord dat waarschuwt voor verst(r)ikking. Dit was een verborgen verwijzing en knipoog naar de Waalse minister-president Elio Di Rupo, die altijd een vlinderdasje draagt.
Medio maart 2007 raakte bekend dat de directeur van de Bank Card Company (uitgever van Visa en Mastercard), Jan Jambon zich kandidaat stelt voor de federale parlementsverkiezingen op de Antwerpse CD&V/N-VA-lijst. Jambon is sinds oktober 2006 schepen van financiën en lokale economie in Brasschaat. Samen met Peter De Roover bouwde hij in de jaren '90 de Vlaamse Volksbeweging opnieuw uit tot een slagkrachtige organisatie binnen de Vlaamse Beweging.
Jong N-VA richtte een partij Nouvelle Wallonie (NWA)[1] op die in Waals-Brabant opkwam bij de Kamerverkiezingen. De partij streeft naar autonomie voor Wallonië, gelijk aan wat de N-VA met Vlaanderen voorstaat in België.
Het kartel was de overwinnaar van de federale verkiezingen wat Vlaanderen betreft. De partij behaalde vijf rechtstreeks verkozenen in de Kamer en twee in de Senaat. Door opvolging telt de N-VA nu reeds 6 leden in de Kamer. Voorzitter Bart De Wever boekte een mooi persoonlijk resultaat. Met ruim 41.000 voorkeurstemmen werd hij de derde populairste politicus in de kieskring Antwerpen.
Op 21 september 2008 zegde N-VA het vertrouwen in de federale regering op.
De daaropvolgende maandag 22 september stapte minister Geert Bourgeois uit de Vlaamse regering. In een persconferentie verklaarde hij dat het kartel N-VA/CD&V opgehouden heeft te bestaan.[2]. Vooralsnog is onduidelijk of dit een actie van (ex-)minister Bourgeois alleen is of dat heel N-VA hier achter staat, en of dit alleen op het Vlaamse of ook op federaal niveau geldt.
Op 23 september bevestigt voorzitster Marianne Thyssen van CD&V na een algemene vergadering van haar partij in Zellik dat er wat CD&V betreft een kartelbreuk is op nationaal en Vlaams niveau. De kartelbanden worden op het lokale en provincial niveau niet opgeblazen.[3]
| Bronnen, noten en/of referenties: |
| Politieke partijen in België |
|---|
|
Vertegenwoordigd in het federaal of een regionaal parlement: Nederlandstalig: CD&V · Groen! · Lijst Dedecker · N-VA · Open Vld · sp.a · VlaamsProgressieven · Vivant · Vlaams Belang · VLOTT Overige: Lijst van Vlaamse politieke partijen · Lijst van Franstalige politieke partijen in België · Lijst van Duitstalige politieke partijen in België |
