| Geschiedenis van België |
|
..Naar chronologie
|
|
..Naar deelstaat
|
|
..Naar onderwerp
|
|
..Naar provincie
|
|
..Naar voormalige koloniën
|
De Nederlandse periode in de geschiedenis van België is het tijdvak 1815 - 1830. In deze tijd maakten de Zuidelijke Nederlanden deel uit van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. De Nederlandse tijd werd voorafgegaan door de Franse tijd en eindigde met de Belgische Revolutie.
Inhoud |
Op economisch gebied ondergingen de Zuidelijke Nederlanden een metamorfose: voortaan afgesloten van de Franse markt verminderde de 'continentale' handel met Frankrijk maar de heropening van de Schelde en het Oost-Indische afzetgebied deden de totale economie exponentieel toenemen. Gent was op het einde van de jaren 1820 dé textielhoofdstad van het Europese continent met 30.000 goedbetaalde arbeiders. Het havenverkeer in Antwerpen was gestegen van 585 schepen en 65.000 ton in 1819 tot 1.028 schepen en 129.000 ton in 1829.
Op algemeen economisch gebied richtte Koning Willem I de "Algemeene Nederlandsche Maatschappij ter begunstiging van de Volksvlijt" op (de latere Generale Maatschappij) als Zuid-Nederlandse tegenhanger van de Bank van Amsterdam. Deze maatschappij zou als openbare kredietverlener de economie een ware stimulans geven en voor meer dan 150 jaar de economische én politieke geschiedenis van België mee gestalte geven.
Op cultureel gebied concentreerden Willems inspanningen zich op de 'volksontwikkeling': in 1815 leefden er in het Zuiden 218.000 mensen die lezen noch schrijven konden, tegenover slechts 23.000 in het Noorden. Willem bouwde tijdens zijn 15-jarig bewind in het Zuiden 1.500 scholen waar les gegeven werd in de volkstaal (dus Nederlands in Vlaanderen en Brussel). Het aantal lagere-schoolkinderen in de zuidelijke provincies verdubbelde van 150.000 tot 300.000.
Koning Willem I slaagde er evenwel niet in om het - sinds 1585 langzaam ontstane - nationaal-godsdienstige antagonisme te overwinnen en een nieuw overkoepelend bewustzijn te scheppen tussen Belgen en Nederlanders. In België behield zijn regime alleen onder de grote zakenlui belangrijke steun en, in mindere mate, onder de antiklerikale intellectuelen. Kerkelijke en liberale grieven hadden de onvrede over de politieke achterstelling van het Zuiden zodanig aangewakkerd, dat al in 1829 een revolutie onvermijdelijk scheen. Dit kwam ook omdat de oppositie tijdens de vereniging, de revolutie, de Tiendaagse Veldtocht in 1831 en de afstand van Limburg en Luxemburg in 1839, de mentale kloof met de 'Hollanders' steeds opnieuw in het leven wist te roepen. Hierdoor ondervond het Belgische separatisme enkel geloofwaardige tegenstand bij de Zuid-Nederlandse orangisten; hetzelfde separatisme ondervond eerder aanwakkering vanwege het ondiplomatieke optreden van koning Willem I.
Eén van de belangrijkste momenten in de revolutie vond plaats op 24 augustus 1830. In de Muntschouwburg in Brussel werd de opera "De stomme van Portici" (origineel een Franse opera, "La Muette de Portici") opgevoerd. Tijdens deze opera braken er in Brussel relletjes uit. Het is één van de bekendste feiten uit deze revolutie.
Een ander feit waren de 12 W's die op muren werden geschilderd. De 12 letters stonden voor:
