Oud-Iers is een Eiland-Keltische taal die van de 6e tot en met de 10e eeuw gesproken werd in Ierland, Schotland en op het eiland Man. Via het Middel-Iers ontwikkelden zich het Modern Iers, Schots-Gaelisch en Manx deze taal.
Het eerste Oud-Iers is te vinden als glossen bij Latijnse teksten, met name op het vasteland van Europa, waar Ierse missionarissen actief waren. Daarnaast zijn er uitgebreide Oud-Ierse teksten terug te vinden in diverse Middel-Ierse manuscripten.
Het Oud-Iers maakt gebruik van achttien letters uit het Latijnse alfabet (a,b,c,d,e,f,g,h,i,l,m,n,o,p,r,s,t en u). Het gebruikt de síneadh fada om onderscheid aan te geven tussen lange en korte klinkers en de punctum delens voor lenities.
Het Oud-Iers heeft net als de andere Eiland-Keltische talen een VSO-woordvolgorde. Werkwoorden kennen een conjucte en een absolute vorm en de meeste verbuigingen die in Indo-Europese talen voorkomen, maar de infinitief ontbreekt. In plaats daarvan wordt gebruik gemaakt van een verbaal nomen, meestal in combinatie met de copula
Het zelfstandig naamwoord kent drie geslachten (mannelijk, vrouwelijk, onzijdig), drie gramaticale getallen (enkelvoud, dualis, meervoud), en vijf naamvallen (nominatief, genitief, datief, accusatief, vocatief).
Persoonlijke voornaamwoorden kunnen als object geinfigeerd worden bij het werkwoord, dat in deze gevallen een conjuncte vorm heeft. Daarnaast kan er gebruik gemaakt worden van emphatische partikels als suffix bij een werkwoord om nadruk te leggen op het subject dat net als in de meeste Romaanse talen in het werkwoord zelf besloten kan liggen.