_station.jpg)
Een perron is een platform dat het reizigers makkelijker maakt om in een bus, tram, metro of trein te stappen.
Inhoud |
Treinperrons hebben in Nederland een standaardhoogte van 840 mm boven de kop van de spoorstaaf. De vloer van de meeste treinen is echter hoger, zodat er meestal toch nog een hoogteverschil moet worden overbrugd. Bij lighttrains als de LINT en Talent is de vloer op gelijke hoogte met de Europese norm van 760 mm, en dus juist iets lager dan de Nederlandse perrons. De nieuwe Spurts van Arriva zijn als eerste speciaal aangepast aan de Nederlandse perronhoogte.[1]
In België komen zowel hoge als lage perrons voor. Ook grotere stations hebben soms nog een paar lage perrons (bijv. Antwerpen-Berchem en Gent-Sint-Pieters). In Tsjechië en in de zeer kleine stations van Duitsland komt het nog voor dat een perron geheel ontbreekt; de reizigers wandelen over het spoor naar de trein. De hierdoor ontstane hoge opstap kan zowel voor minder valide reizigers als voor reizigers met veel bagage een (groot) probleem vormen.
Vrijwel overal in Europa wordt tegenwoordig een standaardhoogte van 760 mm aangehouden, zoals ook bij oudere perrons in Nederland.
De lengte van een treinperron bepaalt de maximale lengte van de reizigerstrein die er kan stoppen. Een trein die op elk station aan een lijn stopt kan dus niet langer zijn dan het kortste perron dat op die lijn voorkomt, tenzij men de eerste of laatste rijtuigen verbiedt aan reizigers voor stations met kortere perrons.
Een perronlengte van 340 meter is geschikt voor de meeste Nederlandse intercity- en sneltreinen (tot 12 bakken). De meeste stoptreinstations kennen kortere perrons. Langere perrons komen ook voor - het langste perron in Nederland bevindt zich in Sittard en is 700 meter lang. Lange perrons zijn doorgaans onderverdeeld in een A- en B-zijde (soms ook een C-zijde), zodat er twee treinen tegelijk kunnen stoppen. Het spoor wordt dan meestal in tweeën gedeeld met een (kruis)wissel, waardoor de treinen los van elkaar via het naastliggende spoor kunnen arriveren en vertrekken.
Als een stoptrein uitvalt, kan soms worden besloten dat de eerstvolgende intercity of sneltrein op ieder station stopt. Daarbij kan de geringe perronlengte van kleinere stations problematisch zijn. In dat geval zal de conducteur aan uitstappende reizigers vragen om tijdig door de trein naar voren te lopen.
Er kan onderscheid gemaakt worden tussen eilandperrons en zijperrons.
Een zijperron heeft maar aan een zijde een spoor. Bij grotere stations is vaak het eerste perron (direct achter het stationsgebouw) een zijperron, en pas aan de overzijde van de eerste sporen ligt dan een eilandperron.
Kleinere stations langs de vrije baan zijn vaak voorzien van zijperrons. Dat heeft het voordeel dat de sporen niet uit elkaar hoeven worden gelegd voor een perron, wat vooral opgaat bij stations die aan bestaande spoorlijnen worden gebouwd. Nadeel is dat er voor ieder perron een aparte ingang nodig is.
Bij een eilandperron kunnen er aan beide zijden van een perron treinen stoppen. Hierdoor kunnen met een perron twee, of indien er zaksporen aanwezig zijn, zelfs meerdere sporen ontsloten worden.
 Zie eilandperron voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
In vroeger tijden gaven de spoorwegen aan vanaf welk perronnummer de treinen vertrokken. De reiziger moest bij een eilandperron dan nog uitzoeken aan welke zijde van het perron de trein vertrok. Tegenwoordig publiceren de spoorwegen het spoornummer, waarmee altijd duidelijk is welke zijde van het perron bedoeld wordt. In de volksmond wordt nog vaak 'perron' gezegd als 'spoor' wordt bedoeld; in dat geval duidt het woord 'perron' dus op de helft van een eilandperron.
Het Engelse woord 'platform' wordt officieel gebruikt waar wij 'spoor' zeggen. Ook hierbij wordt dus gedacht aan de helft van een perron.
Het perron van een metro of sneltram is 900 mm hoog (gemeten vanaf de kop van de spoorstaaf). Het meeste metromaterieel heeft een vloerhoogte die even hoog is. Hierdoor heeft een metro vrijwel altijd een gelijkvloerse instap.
Met de komst van de lagevloertram en -bus, werd het mogelijk een gelijkvloerse instap te creëren door de perrons iets te verhogen. De vloerhoogte van lagevloermaterieel is maximaal 34 centimeter. De meeste haltes bij tram- en HOV-lijnen zijn of worden daarom verhoogd naar ongeveer 30 centimeter.[2]