Wim van Est (Fijnaart, 25 maart 1923 - Roosendaal, 1 mei 2003) was een Nederlands wielrenner, en de eerste Nederlander die in de Tour de France de gele trui droeg als leider van het algemeen klassement. De bijnamen van Wim van Est waren: "De Locomotief", "IJzeren Willem", "de Knoest" en "de Beul van het Heike".
Zijn eerste grote overwinning was de lange (meer dan 550 km) klassieker Bordeaux-Parijs in 1950. Het daaropvolgende jaar pakte hij met een etappezege de gele trui in de Ronde van Frankrijk, en dat nog wel in de bergen van de Pyreneeën.
Dat plezier duurde voor Van Est echter niet lang. De dag na zijn overwinning, op 18 juli 1951, viel hij namelijk in een afdaling op de Col d'Aubisque in een ravijn. Op een filmpje dat pas in 1992 voor het eerst opdook is te zien hoe een huilende Van Est aan een ketting van fietsbandjes omhoog wordt gehesen. Ondanks het feit dat hij zeventig meter naar beneden viel, bleef hij vrijwel ongedeerd, maar zijn Tour was wel voorbij. Hij heeft in de rest van zijn carrière nog twee keer een etappe in de Tour de France gewonnen. Van Ests faam groeide nog meer toen Pontiac, dat de horloges voor het Nederlandse team had gesponsord, een advertentiecampagne op touw zette met de tekst : "Zeventig meter viel ik diep, mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep ..." Vlak voor zijn dood werd er, in zijn bijzijn, een plakkaat onthuld op de Aubisque, die verwijst naar zijn val. De compleet verwrongen fiets is nog steeds te zien in het Velorama. Wim van Est was niet alleen de eerste Nederlander in de gele trui, maar in 1953 ook de eerste Nederlander die in de Giro een etappe won en de roze trui droeg, toebehorend aan de leider in de Ronde van Italië.
Wim van Est was ook succesvol als baanwielrenner, in het bijzonder op de achtervolging. In 1949, 1952, 1953 en 1955 werd hij Nederlands kampioen. Hij haalde ook drie keer het podium op het wereldkampioenschap achtervolging: 3e in 1949, 2e in 1950 en 3e in 1955.
In zijn woonplaats Sint-Willebrord is op 19 september 2007 een standbeeld van Wim van Est onthuld. Het standbeeld staat in de straat, die op dezelfde dag naar de wielrenner vernoemd werd[1]. Daarnaast staat zijn sportieve carrière centraal in het op dezelfde dag verschenen boek "Op karakter: St. Willebrord van paarse hei tot gele trui" geschreven door Peter Heerkens en Frans van Schoonderwalt.[2].
De val van Wim van Est (Engels)
| Bronnen, noten en/of referenties: |
| Voorganger: Thijs Roks 1955 |
 Nederlands kampioen wielrennen Wim van Est 1956, 1957 |
Opvolger: Jef Lahaye 1958 |
