De Zeven Wijzen (Grieks: οἱ Ἑπτὰ Σοφοί, Latijn: septem sapientes) worden als de grondleggers van de Griekse filosofie beschouwd. Ook andere culturen kennen hun wijzen: in India worden de Rishis geëerd, het oude China heeft haar wijzen en ook het jodendom kent een traditie van wijsheid (chokhma) en wijzen (chakhamiem). In de meeste gevallen moet de hier bedoelde wijsheid als (ongereflecteerde) levenswijsheid worden opgevat. Levenswijsheid staat tot filosofie als mensenkennis tot psychologie.
Het is niet duidelijk welke denkers er tot de zeven wijzen gerekend werden, of zoals Luciano de Crescenzo zo geestig weet te stellen in zijn Geschiedenis van de Griekse filosofie: 'ze waren met z'n tweeëntwintigen'. Toch bestaat er een viertal waarover de klassieke bronnen het eens zijn:
De andere drie posities werden door de tijd heen naar eigen inzicht gevuld met lokale grootheden, al dan niet met regionalistische of nepotistische motieven.
De overige achttien Zeven Wijzen zijn: Cleobulus, Chilon, Periander, Miso, Aristodemus, Epimenides, Leophantus, Pythagoras (de bekende wiskundige/mysticus), Anacharsis, Epicharmus, Acusilaus, Orpheus (de quasi-mythische zanger/dichter), Pisistratus (de Atheense politicus), Pherecydes, Hermioneus, Lasus, Pamphilus en Anaxagoras. Sommigen van de 22 Wijzen worden gerekend tot de natuurfilosofen, een onderverdeling van de presocratische filosofie. Zij onderzochten met name ontstaan, opbouw en aard van de elementen en de kosmos, en herleidden die meestal tot de vier oerelementen, of een enkel kern-element (Anaxagoras' "Nous"). Velen van hen combineerden het filosoferen met andere bezigheden, vooral politiek (zoals Pittacus, Solon, Periander en Pisistratus).
In navolging van Griekenland kenden ook andere landen hun Zeven Wijzen, zie bijvoorbeeld de Zeven wijzen van Mexico.
| Zie ook |
|---|
|
Griekenland · Oude Griekenland · Geschiedenis van Griekenland · Griekse literatuur |
