|
||||
| Kaart | ||||
|
|
||||
| Algemene gegevens | ||||
| Hoofdstad | Hao (nu Xi'an) | |||
| Talen | Chinees | |||
| Regering | ||||
| Regeringsvorm | Feodale monarchie | |||
| Dynastie | Huis Ji | |||
| Staatshoofd | Koning (leenheer) | |||
 de traditioneel als legitiem beschouwde dynastieën zijn vet gedrukt |
||||||
| Mythische Tijd Xia-dynastie |
||||||
| Shang-dynastie | ||||||
| Zhou-dynastie | ||||||
| Qin-dynastie | ||||||
| Han-dynastie | ||||||
| Jin | ||||||
|
Zuidelijke en Noordelijke Dynastieën
|
||||||
| Tang-dynastie | ||||||
| Republiek China (Taiwan) | ||||||
De Zhou-dynastie (vereenvoudigd Chinees: 周朝; traditioneel Chinees: 周朝; pinyin: zhouchao; Kantonees: Chauw Ch'iew) (eind 10e eeuw voor Christus - 256 voor Christus), oude spelwijze Tsjow-dynastie, volgde de Shang-dynastie op en ging vooraf aan de Qin-dynastie in China. De Zhou-dynastie hield langer stand dan elke andere dynastie in de geschiedenis van China.
In de Chinese historische traditie wettigden de heersers van Zhou hun leiderschap door het Hemels Mandaat aan te halen, het begrip dat de heerser (de "Zoon des Hemels") over goddelijk recht beschikte en dat zijn onttroning zou bewijzen dat hij het mandaat had verloren. Het Mandaat van de Hemel vestigde de veronderstelde goddelijke voorvader van Zhou, Tian-Huang-Shangdi, boven de goddelijke voorvader van de Shang-dynastie, Shangdi. De doctrine verklaarde en rechtvaardigde de nalating van Xia en Shang en steunde terzelfdertijd de legitimiteit van huidige en toekomstige heersers. De Zhou-dynastie werd opgericht door de familie Ji en had zijn hoofdstad in Hao (dichtbij de huidige stad Xi'an). De vroege Zhou-dynastie deelde de taal en de cultuur van Shang (Yin), maar breidde zich tegelijkertijd uit door verovering en kolonisatie.
In de westelijke historiografie wordt de Zhou-dynastie vaak bestempeld als feodaal, omdat de vroege gedecentraliseerde controle van Zhou vergelijking met de middeleeuwse regering in Europa oproept. In de Chinese marxistische historiografie wordt de Zhou-dynastie aangemerkt als het begin van de feodale fase van de Chinese geschiedenis.
In 770 v.Chr. werd de hoofdstad verwoest door barbaren uit het westen. De Zhou-koning verhuisde naar Luoyang in veiliger gebied. In de historiografie wordt dit het einde van de Westelijke Zhou-dynastie en het begin van de Oostelijke Zhou-dynastie genoemd. Dit was ook het begin van de Periode van Lente en Herfst. De koninklijke familie had voortaan geen macht meer, want de leenmannen gingen hun eigen gang. De leenmannen werden krijgsheren en voerden onderling vaak oorlog en stichtten hun eigen staatjes.
In 403 v.Chr. valt de sterke staat Jin uiteen in drie staten. Dit wordt gezien als het begin van de Periode van de Strijdende Staten.
Rond 318 v.Chr. ontstond het rijk van het Xiong Nu-volk. Zij vielen China vaak lastig door de Zijderoute te blokkeren.
In de 4e en 3e eeuw kwam de staat Qin op, die de ene na de andere onderwierp. Het gebied van Zhou (het 'Koninklijk Gebied') was niet heilig; in 256 v.Chr. nam Qin de regio in, waarmee de Zhou-dynastie officieel eindigde. In feite waren de Zhou-koningen al lang niet meer belangrijk.
| Bronnen, noten en/of referenties: |
|
| Chinese dynastieën |
|---|
|
Xia · Shang · Zhou · Qin · Han · Drie Koninkrijken · Jin · Zuidelijke Dynastieën · Noordelijke Dynastieën · Sui · Tang · Vijf Dynastieën · Jin (Jurchen) · Song · Yuan · Ming · Qing |
