Średniowieczna literatura polska
Nie dochowały się żadne dokumenty, które mogłyby poświadczyć istnienie przedchrześcijańskiego piśmiennictwa na ziemiach polskich. Z pewnością istniała przedchrześcijańska twórczość oralna, odnotowywana przez etnografów w bardzo starych fragmentach pieśni ludowych jeszcze w XIX wieku.
Kultura piśmiennicza rozwinęła się na ziemiach polskich dzięki inspiracji, jaką była dla niej religia chrześcijańska. Najstarsze polskie zabytki piśmiennicze mają charakter sakralny. Katechizowanie mieszkańców Polski wymagało przełożenia podstawowych modlitw i tekstów religijnych (Ojcze nasz, Zdrowaś Mario, Dekalog, Credo) z łaciny na język staropolski. Teksty te, jakkolwiek zachowane w późnych przekazach (głównie XV-wiecznych), były przełożone w okresie dużo wcześniejszym.
Inaczej sprawa przedstawia się z księgami liturgicznymi. Pierwotnie były "importowane" z Zachodu Europy, wkrótce jednak Polska dorobiła się własnych scriptoriów, ze znakomitymi mistrzami iluminacji. Z nich pochodzą prawdziwe dzieła sztuki, najpiękniejsze polskie dzieła rękopiśmiennicze, jak Mszał biskupa krakowskiego Ciołka, czy Graduał Olbrachta. W latach 70. XV wieku rozpoczął się na ziemiach polskich rozwój sztuki drukarskiej (Kraków i Wrocław). Najstarsze znane dzieło (kalendarz astronomiczny) wydane drukiem w Krakowie powstało w 1474 r. W Krakowie w latach 90. XV wieku powstaje pierwsza drukarnia używająca czcionek cyrylickich, na potrzeby Kościoła prawosławnego. Rozwój oświaty odbył się pod wpływem Kościoła. Pierwsze szkoły powstawały przy katedrach, klasztorach, parafiach. Wyższe szkoły w średniowieczu nazywano studium generale. Pierwszy uniwersytet w Polsce – Akademia Krakowska powstał w 1364 roku.
średniowiecze • renesans • barok • oświecenie • romantyzm • pozytywizm • Młoda Polska • XX-lecie międzywojenne • literatura II wojny światowej • literatura współczesna