Henryk Hilarowicz (ur. 1890 w Warszawie, zm. 3/4 lipca 1941 we Lwowie), chirurg polski, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.
Był synem wybitnego zoologa Józefa Nusbauma (od 1907 Nusbauma-Hilarowicza) i Rozalii z Głębockich. Ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego i na stałe związał się ze Lwowem. Szczególne zasługi położył podczas inwazji rosyjskiej w 1914, jako lekarz na oddziałach chirurgicznych we Lwowie, a także podczas obrony Lwowa w 1918-1919 jako lekarz trzeciej grupy lotniczej. W 1929 habilitował się w dziedzinie chirurgii, był docentem i od 1939 profesorem tytularnym w Klinice Chirurgii Uniwersytetu Jana Kazimierza. Był członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Chirurgicznego w Brukseli (od 1929).
Cieszył się opinią wybitnego praktyka, koledzy lekarze mówili o nim: Gdybym się musiał operować, dałbym się krajać tylko Hilarowiczowi. Poszukiwał pionierskich rozwiązań operacyjnych. Opublikował wiele prac z dziedziny chirurgii, m.in. Z badań nad chyżością opadania krwinek, Zasady znieczulenia miejscowego.
Zginął w grupie profesorów lwowskich, zamordowanych przez Niemców w nocy z 3 na 4 lipca 1941.
Źródła:
