Imiona chińskie (chiń. 名字; pinyin: míngzì) są jedno- lub dwusylabowe i zgodnie z tradycją wymienia się je po nazwisku. O ile w kulturze zachodniej wymyślanie nowych imion należy do rzadkości, to w Chinach jest zasadą. Chociaż niektóre imiona się powtarzają[1] (co wynika z wielkiej liczby Chińczyków), to nie istnieje żadna ustalona, powiązana z kalendarzem lista imion. Chińczycy nie obchodzą imienin.
W języku chińskim nie występują zdrobnienia imion, tak jak np. w języku polskim. Istnieje za to kilka odmian imion, które spełniały i nadal spełniają podobną funkcję.
Spis treści |
To imię nadawane dziecku i używane na początku jego życia, na przykład Mały skarb (小寶/ 小宝). Chociaż rodzice mają miesiąc na rejestrację dziecka, imię mleczne używane jest przez kilka lat.
W języku chińskim każdy znak chińskiego pisma może posłużyć jako składnik imienia, co teoretycznie daje miliony kombinacji. Istnieje jednak kilka zasad, które wybór ograniczają:
Mają się kojarzyć z siłą, mądrością, pracowitością, odwagą i innymi cechami, które chińska kultura tradycyjnie przypisuje mężczyznom. Czasem są nawiązaniami do dzieł klasycznej literatury.
W okresie rewolucji kulturalnej popularne były imiona o rewolucyjnym wydźwięku. Np. Silny Kraj (強国) albo Wschodni Wiatr (東風, 东风). Dziś Chińczycy próbują zmieniać takie imiona, wywołują one bowiem takie skojarzenia, jak w Polsce Adolf, Feliks albo Wiesław.
Na Tajwanie istnieje moda, aby w imieniu chłopca występował jeden ze znaków występujących w nazwie Republiki Chińskiej (中華民國).
Bardzo często są używane nazwy kwiatów. W imionach żeńskich popularna jest również duplikacja znaków, np. Xiuxiu (秀秀) lub Lili (麗麗, 丽丽). Imię wiolonczelisty Yo-Yo Ma (馬友友 Mǎ Yǒuyǒu) jest tu znanym odstępstwem od tej reguły.
Zi (字, wym. dzy) albo biaozi (表字, wym. piao-dzy) to rodzaj imienia używanego wyłącznie w życiu dorosłym, zwykle po ukończeniu 20. roku życia. Było ono wymieniane w miejscu imienia właściwego, zwykle po nazwisku. Miało być wyrazem dojrzałości i prestiżu. Używali go zazwyczaj wyłącznie mężczyźni, choć czasem posługiwały się nim także mężatki. Zi można było otrzymać od ojca i krewnych, lub wymyślić je sobie samemu. Miało oddawać charakter danej osoby. Dziś zi jest praktycznie nieużywane, do czego przyczynił się Ruch 4 Maja.
Przyjmuje je wielu Chińczyków celem ułatwienia sobie kontaktów z cudzoziemcami. Najczęściej są to imiona anglojęzyczne.
Imion nigdy nie należy tłumaczyć dosłownie, również dlatego, że ze względu na wieloznaczność chińskich znaków są one często grą słów. Niemniej, ich znaczenie ma pewną rolę, gdyż wywołuje określone skojarzenia. Podane niżej tłumaczenia są zatem jedynie przybliżeniami ich chińskich konotacji i nie należy ich traktować jako tłumaczeń, lecz jedynie jako przykłady:
|
||||||||||||||
