| Hrvatski | |
| Obszar | Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Słowenia, Wojwodina i inne |
| Liczba mówiących | ok. 6 mln. |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie *Języki słowiańskie **Języki południowosłowiańskie ***Diasystem serbsko-chorwacki ****Język chorwacki |
| Pismo | łaciński |
| Status oficjalny | |
| Język urzędowy | Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Burgenland, Wojwodina |
| Regulowany przez | nie jest regulowany |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | hr |
| ISO 639-2 | scr (B), hrv (T) |
| SIL | HRV |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata | |
Język chorwacki należy do rodziny języków słowiańskich, do podgrupy języków południowosłowiańskich.
Spis treści |
"Język chorwacki" uzyskał pełną autonomię w latach 90. XX w. Wcześniej, w Jugosławii, chorwacki był oficjalnie traktowany jako odmiana języka serbsko-chorwackiego.
Alfabet używany do zapisu współczesnego języka chorwackiego został ostatecznie ustalony w XIX w. podczas wielkiej reformy językowej. Zawiera on 30 znaków. Są to: A,B,C,Č,Ć,D,Dž,Đ,E,F,G,H,I,J,K,L,Lj,M,N,Nj,O,P,R,S,Š,T,U,V,Z,Ž
W ramach języka chorwackiego występują trzy duże dialekty (względnie grupy dialektów):
Podstawą chorwackiego języka ogólnonarodowego jest dialekt sztokawski.
|
|||||||||||||||||
