Jacek Woroniecki, właśc. Adam Korybut Woroniecki (ur. 21 grudnia 1878 w Lublinie, zm. 18 maja 1949) – dominikanin, rektor KUL, teolog moralista i tomista, Sługa Boży.
Pochodził z bardzo starego rodu książąt Woronieckich, który był gałęzią kniaziów Nieświckich. Wychowywał się w majątku Kanie koło Chełma Lubelskiego, należącego do jego rodziców - księcia Mieczysława Woronieckiego i Marii z Drohojowskich. W domu zapewniono mu wszechstronny rozwój intelektualny; interesowały go nauki humanistyczne i literatura. Dom rodzinny w sposób zasadniczy wpłynął na kształtowanie się jego postawy, poglądów i na wybór drogi życiowej. Początkową edukację odbierał w domu od sprowadzonej z Anglii nauczycielki miss Mary Drzewieckiej. W 1892 został przyjęty do IV Gimnazjum Męskiego w Warszawie, od razu do klasy drugiej. Po maturze (1898), nakłoniony przez ojca, rozpoczął służbę wojskową w pułku huzarów grodzieńskich w Warszawie, co miało mu otworzyć drogę do najwyższych urzędów. Od 1899 studiował w Katolickim Uniwersytecie we Fryburgu, gdzie uzyskał licencjaty z nauk przyrodniczych (1902) i teologii (1905). W 1905 wstąpił do Seminarium Duchownego w Lublinie (w wyborze stanu duchownego utwierdził go o. Honorat Koźmiński), gdzie 10 maja 1906 otrzymał święcenia kapłańskie. Przez rok pracował w seminarium, a następnie kontynuował studia w Szwajcarii zakończone doktoratem z teologii w 1909. W tym roku, kilka miesięcy po obronie tytułu, wstąpił do zakonu dominikanów, gdzie otrzymał imię zakonne Jacek. Po pobycie w klasztorze w Fiesole koło Florencji (gdzie odbywał nowicjat) i w Rzymie został skierowany do Fryburga, gdzie zajmował się formacją księży studentów. W latach 1914-1919 wykładał etykę w dominikańskim Studium Generalnym w Krakowie. W 1916 został mianowany profesorem filozofii na Uniwersytecie we Fryburgu, ale nie objął stanowiska z powodu wojny. Następnie rozpoczął prace w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim jako profesor zwyczajny. Od 1922 do 1924 był rektorem tej uczelni.
22 sierpnia 1929 został mianowany profesorem teologii moralnej i pedagogiki na papieskim uniwersytecie dominikańskim Angelicum w Rzymie. W 1932 założył zgromadzenie ss. dominikanek-misjonarek. W 1933 we Lwowie objął kierownictwo dominikańskiego studium filozoficzno-teologicznym zostając jednocześnie wykładowcą teologii moralnej, patrologii i historii Kościoła. Od 1937 do 1939 pracował w Warszawie. W latach 1938-1939 był redaktorem "Szkoły Chrystusowej". Po wybuchu II wojny światowej kierował Studium Generalnym w Krakowie, gdzie również wykładał teologię moralną.
Od 1944 ze względu na zły stan zdrowia poświęcił się wyłącznie działalności pisarskiej. Obecnie trwa jego proces beatyfikacyjny (zainicjowany 7 grudnia 2004).