| Jacek Zieliński | ||
 |
||
| Imię i nazwisko | Jacek Marek Zieliński | |
| Data i miejsce urodzenia |
10 października 1967 Wierzbica, Polska |
|
| Pozycja | obrońca | |
| Kariera piłkarska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1979-1985 1985-1991 1992-2004 |
 Orzeł Wierzbica Igloopol Dębica Legia Warszawa |
34 (1) 329 (7) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1995-2003 | Polska | 60 (1) |
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/Reprezentacja | |
| 2004–2005 2007 2007–2008 2008- |
Legia Warszawa Legia Warszawa – asystent Legia Warszawa Kolporter Korona Kielce Lechia Gdańsk |
|
Jacek Marek Zieliński, pseud. Zielek, Zielu (ur. 10 października 1967 w Wierzbicy), polski piłkarz i trener. Jako piłkarz reprezentant Polski, uczestnik Mundialu 2002, w barwach Legii Warszawa trzykrotny Mistrz Polski i trzykrotny zdobywca Pucharu Polski, obecnie trener Lechii Gdańsk
Spis treści |
Występował na pozycji obrońcy, najczęściej jako stoper. Karierę piłkarską rozpoczął w 1979 w drużynie juniorów Orła Wierzbica. W latach 1983-1985 był zawodnikiem pierwszego zespołu Orła, który występował wówczas w lidze okręgowej.
W 1985 został zawodnikiem Igloopolu Dębica, grającego w II lidze i aspirującego do awansu do ekstraklasy. Spełnienie tych ambicji nastąpiło dopiero w sezonie 1989-1990. Zieliński zaliczał się już wtedy do najważniejszych graczy dębickiej drużyny. 28 lipca 1990, zremisowanym 0:0 meczem z Zagłębiem Lubin Igloopol rozpoczął występy w I lidze. Był to także pierwszoligowy debiut Zielińskiego, który przez niemal cały sezon 1990-1991 pozostawał filarem obrony dębickiego zespołu. Pierwszą bramkę w ekstraklasie strzelił 23 marca 1991 w zremisowanym 2:2 wyjazdowym meczu z Olimpią Poznań. Strzelcem drugiej bramki był Jerzy Podbrożny, późniejszy partner Zielińskiego w Legii. Występy w zespole z Dębicy, który w międzyczasie zmienił nazwę na Pegrotour, Zieliński kontynuował w rundzie jesiennej sezonu 1991-1992. Sezon ten, znacznie mniej udany dla dębickiego klubu, zakończył się zajęciem ostatniego miejsca w tabeli i degradacją do II ligi. Zieliński uniknął jednak spadku z ekstraklasy - solidną postawą w rundzie jesiennej zwrócił na siebie uwagę warszawskiej Legii, do której przeniósł się w połowie sezonu. W barwach Igloopolu zaliczył ogółem 34 mecze pierwszoligowe i 1 bramkę.
W przerwie zimowej sezonu 1991-1992 Zieliński dołączył do przeżywającego kryzys zespołu Legii. Warszawska drużyna, mająca za sobą udział w półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów rok wcześniej, tym razem walczyła o miejsce w środku tabeli. Zieliński pierwszy raz w koszulce Legii wystąpił 14 marca 1992 w wygranym 2:1 wyjazdowym meczu z Hutnikiem Kraków. Szybko zdobył zaufanie trenera Krzysztofa Etmanowicza i stał się podstawowym graczem zespołu. Na początku sezonu 1992-1993 Etmanowicza zastąpił były trener olimpijskiej reprezentacji Polski i zdobywca srebrnego medalu na Igrzyskach w Barcelonie Janusz Wójcik, który również zaufał Zielińskiemu. W warszawskim zespole spotkał także Leszka Pisza, z którym kilka lat wcześniej występował w Igloopolu. Sezon 1992-1993 zakończył się dla Legii nieszczęśliwie - drużyna zajęła pierwsze miejsce, jednak po weryfikacji wyników ostatniej kolejki władze PZPN postanowiły odebrać jej tytuł mistrzowski.
Bardziej udane były dla Zielińskiego dwa kolejne sezony, w których zespół wojskowych prowadzony był przez Pawła Janasa. Pozostając przez cały czas filarem obrony zdobył dwa tytuły Mistrza Polski oraz dwukrotnie sięgnął po Puchar Polski. W rozgrywanym 27 marca 1994 meczu z Siarką Tarnobrzeg strzelił swą pierwszą bramkę w Legii. W sezonie 1995-1996 zdobył Wicemistrzostwo Polski i osiągnął ćwierćfinał Ligi Mistrzów. W kolejnym sezonie raz jeszcze wywalczył Wicemistrzostwo Polski i Puchar Polski. W późniejszych latach warszawskiej drużynie, mimo mistrzowskich ambicji, nie udawało się zająć pierwszego miejsca w lidze. Kilkakrotnie zmieniali się trenerzy a skład Legii był wiele razy przebudowywany. Mimo to Zieliński przez cały czas był podstawowym zawodnikiem drużyny, obdarzanym zaufaniem przez szkoleniowców. Cieszył się także dużym szacunkiem kolegów z drużyny i kibiców. Wielokrotnie zakładał opaskę kapitańską. Kolejny tytuł Mistrza Polski zdobył dopiero w sezonie 2001-2002, w którym z powodu kontuzji rozegrał zaledwie 12 meczów. Przez cały okres gry w Legii konsekwentnie odrzucał także oferty transferów do klubów zagranicznych. W latach 2003-2004 był jeszcze podstawowym graczem obrony, ale problemy zdrowotne zmusiły go do ograniczenia występów. Karierę zawodniczą zakończył z powodu kontuzji na początku sezonu 2004-2005.
Orzeł Wierzbica Igloopol Dębica Legia WarszawaBardzo dobrą grę w drużynie Legii łączył z występami w reprezentacji Polski. W drużynie narodowej zadebiutował 7 czerwca 1995 w meczu ze Słowacją. Ostatnim występem w reprezentacji był mecz z Włochami rozegrany 12 listopada 2003. Ogółem w reprezentacji Polski rozegrał 60 meczów. Jedyną bramkę strzelił w meczu z Czechami rozegranym 12 marca 1997. Wielokrotnie pełnił również funkcję kapitana drużyny narodowej. W 2002 uczestniczył w Mistrzostwach Świata w Japonii i Korei Południowej (zagrał w ostatnim meczu z reprezentacją USA wygranym przez Polskę 3:1).
1 Dudek • 2 Kłos • 3 Zieliński • 4 Michał Żewłakow • 5 Rząsa • 6 Hajto • 7 Świerczewski • 8 Kucharski • 9 Kryszałowicz • 10 Kałużny • 11 Olisadebe • 12 Majdan • 13 Głowacki • 14 Marcin Żewłakow • 15 Wałdoch • 16 Murawski • 17 A. Bąk • 18 Krzynówek • 19 Żurawski • 20 J. Bąk • 21 Koźmiński • 22 Matysek • 23 Sibik • Trener: Engel
Uważany za jednego z najwybitniejszych obrońców w historii polskiej piłki nożnej, należał również do najlepszych zawodników polskich lat 90. i początku XXI wieku. Wielokrotnie nagradzany i wyróżniany (m. in. Piłkarz Roku wg Piłki Nożnej w 1999). Członek Klubu Wybitnego Reprezentanta.
Po zwolnieniu Dariusza Kubickiego jesienią 2004 wszedł, obok Lucjana Brychczego i Krzysztofa Gawary, w skład tymczasowego zespołu trenerów Legii. Następnie, kiedy nie udało się zatrudnić w Legii czeskiego szkoleniowca Jozefa Chovanca, na stałe objął obowiązki trenera, które pełnił do września 2005. W pierwszym sezonie pracy z Legią zajął z nią 3. miejsce w lidze oraz dotarł do półfinału Pucharu Polski. Później był asystentem trenera Legii Dariusza Wdowczyka. 13 kwietnia 2007 po dymisji Wdowczyka ponownie objął funkcję pierwszego trenera Legii. 3 czerwca został zastąpiony przez Jana Urbana. W kolejnym sezonie prowadził drużynę Korony Kielce. Od 23 lipca 2008 jest trenerem Lechii Gdańsk.
Legia Warszawa Legia Warszawa, asystent Dariusza Wdowczyka Legia Warszawa Korona Kielce Lechia Gdańsk1 Kapsa • 2 Radovanović • 3 Mysona • 4 Pęczak • 5 Brede • 6 Piątek • 7 Manuszewski • 8 Kalkowski • 9 Rogalski • 10 Rybski • 11 Andruszczak • 12 Sobański • 13 Kasperkiewicz • 14 Wiśniewski • 15 Cetnarowicz • 16 Trałka • 17 Miklosik • 18 Čačić • 19 Szałęga • 20 Buzała • 21 Wołąkiewicz • 22 Midzierski • 23 Kosznik • 24 Bąk • 25 Kawa • 26 Starosta • 27 Hirsz • 28 Kowalczyk • 29 Kaczmarek • trener: Zieliński
| poprzednik: Dariusz Kubicki |
Trener Legii Warszawa w latach: 2004 – 2005 |
następca: Dariusz Wdowczyk |
| poprzednik: Dariusz Wdowczyk |
Trener Legii Warszawa w roku: 2007 |
następca: Jan Urban |
| poprzednik: Arkadiusz Kaliszan |
Trener Korony Kielce w latach: 2007 – 2008 |
następca: Włodzimierz Gąsior |
| poprzednik: Dariusz Kubicki |
Trener Lechii Gdańsk od roku: 2008 |
następca: |