Jagiellonowie lit. Jogailaičiai – gałąź dynastii Giedyminowiczów, wywodząca się od Władysława II Jagiełły, wielkiego księcia litewskiego i króla Polski. Jej przedstawiciele panowali w Polsce w latach 1386-1572 [1], na Litwie w latach 1377-1401 i 1440-1572, w Czechach w latach 1471-1526 oraz na Węgrzech w latach 1440-1444 i 1490-1526.
W szczytowym okresie skupiali pod swoim panowaniem obszar ponad 2 000 000 km², co czyniło ją jedną z najpotężniejszych dynastii w Europie. Przez cały czas swojego panowania rywalizowała o wpływy z monarchią Habsburgów. Za kontynuatorów Jagiellonów można uznać polską linię dynastii Wazów za sprawą Zygmunta III Wazy, syna króla Szwecji Jana III Wazy i Katarzyny Jagiellonki, córki Zygmunta I Starego.
Ich panowanie w Polsce zostało zapoczątkowane przez ustalone na podstawie unii w Krewie małżeństwo Władysława Jagiełły z dziedziczką tronu polskiego Jadwigą Andegaweńską, koronowaną na króla Polski po śmierci Ludwika Węgierskiego, siostrzeńca Kazimierza III Wielkiego, który nie pozostawił męskich potomków. Panowanie Jagiellonów to czas wielkich sukcesów militarnych państwa polsko-litewskiego na zachodzie (wygrane wojny z zakonem krzyżackim) i jednoczesnej presji na ziemie litewskie zaborczego Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. W tym czasie nastąpił rozkwit kulturalny i gospodarczy kraju.
Władysław II Jagiellończyk, syn Kazimierza IV Jagiellończyka obejmując trony Czech (1471 r.) i Węgier (1490 r.), daje początek czesko-węgierskiej gałęzi dynastii Jagiellonów, która wymarła w 1526 roku (Ludwik II Jagiellończyk).
Zygmunt I Stary jest kontynuatorem polskiej gałęzi dynastii Jagiellonów, która wymarła w linii męskiej w 1572 r. (Zygmunt II August), a w linii żeńskiej w 1596 r. (Anna Jagiellonka).
Spis treści |
Dzieci Władysława II Jagiełły:
Dzieci Kazimierza IV Jagiellończyka
Dzieci Władysława II Jagiellończyka
Dzieci Zygmunta I Starego
| Poprzednik Andegawenowie |
 |
Rody panujące w Polsce 1386 - 1572 |
|
Następca Wazowie |
