Klaudiusz Lotaryński, Klaudiusz de Guise, fr. Claude of Lorraine (20 października 1496, w Condé-sur-Moselle - 12 kwietnia 1550, w Joinville) - pierwszy książę de Guise w latach 1528-1550.
Był drugim synem Rene II, księcia Lotaryngii. Wychował się na francuskim dworze królewskim Franciszka I Walezjusza. W wieku 17 lat poślubił Antoninę de Burbon-Vendôme (1493-1583), córkę Franciszka - hrabiego Vendôme, i tym samym zawarł ważne przymierze francusko-lotaryńskie.
Klaudiusz wsławił się podczas bitwy pod Marignano, w 1515, ale długo leczył swoje 22 rany, które odniósł w tej bitwie. W 1521 walczył pod Fuenterrabia, a Ludwika Sabaudzka przedstawiła zdobycie miasta jako jego zasługę. W 1523 został mianowany zarządcą Szampanii i Burgundii, po porażce wojsk cesarskich pod Neufchâteau. W 1525, pod Lupstein (niedaleko Saverne), Klaudiusz zniszczył armię Anabaptystów, która maszerowała na Lotaryngię.
Po tym jak Franciszek I powrócił z niewoli, w 1528, Klaudiusz został mianowany księciem de Guise, mimo że do tej pory tytuł księcia przysługiwął jedynie członkom rodziny królewskiej. Później Gwizjusze jako młodsza gałąź domu lotaryńskiego i dynastii andegaweńskiej, domagali się pierwszeństwa przed burbońskimi książęta de Condé i de Conti.
Pretensje i ambicje Gwizjuszy spowodowały niechęć Franciszka I, jednak nagradzał ich za pomoca znacznych podarunków - ziemi lub pieniędzy. Klaudiusz jeszcze raz wsławił się na polu bitwy - w kampanii luksemburskiej w 1542.