Opole (łac. vicina) - najniższa jednostka administracyjno-podatkowa w Polsce średniowiecznej, wspólnota sąsiedzka. Opola były podokręgami kasztelanii. To jedna z najstarszych jednostek terytorialnych Słowian: opola były tworzone jeszcze w czasach przedpaństwowych, od połowy pierwszego tysiąclecia. Od tego słowa pochodzą takie nazwy własne jak Opole czy Opolanie.
Obszar pojedynczego opola nie przekraczał 250 km². W skład opola wchodziło od kilku do kilkunastu wsi wraz z przyległymi terenami.[potrzebne źródło] Obejmowało głównie chłopów (książęcych dziedziców) oraz drobnych rycerzy; poszczególne rodziny gospodarowały oddzielnie, jednak wspólnie korzystały m. in. z pastwisk, lasów i wód. Mieszkańców jednoczyły też obowiązki wobec władzy – zbiorowa odpowiedzialność za dostarczanie daniny na rzecz księcia. W razie popełnienia zbrodni opole musiało ścigać winnego. Przestępcę skazywano lub wyganiano z granic opola. Gdy wybuchła wojna, opola łączyły się ze sobą i razem wystawiały oddział do obrony swych terenów, który to oddział jednak nie mógł być przyłączony do wojsk książęcych czy też innego władcy, gdyż był zobowiązany tylko do obrony własnego "terytorium".
