Płaszczyzna – jedno z podstawowych pojęć pierwotnych geometrii Euklidesa i geometrii absolutnej.
Intuicja płaszczyzny wpajana jest człowiekowi kultury zachodniej od dziecka poprzez obrazowanie płaszczyzny jako karty papieru, powierzchni stołu, czy płaskiego pola rozciągających się "w nieskończoność".
W wielu innych geometriach, na przykład geometrii analitycznej, płaszczyzna nie jest pojęciem pierwotnym, lecz zbiorem punktów.
Spis treści |
Podstawowe własności płaszczyzn opisują aksjomaty geometrii absolutnej, inne są twierdzeniami, czyli wnioskami z aksjomatów. Uwaga: niektóre z podanych własności zachodzą wyłącznie w przestrzeni trójwymiarowej.
Jeżeli do listy wyżej wymienionych własności dodamy następujący aksjomat (tzw. V pewnik lub XI aksjomat Euklidesa):
to otrzymamy pojęcie płaszczyzny euklidesowej. Z tym właśnie pojęciem zaznajamiamy się w szkole.
R3 jest modelem dla geometrii euklidesowej i poniższy opis dotyczy oczywiście płaszczyzny euklidesowej.
W przestrzeni euklidesowej R3 płaszczyzna jest zbiorem punktów, których współrzędne spełniają w danym kartezjańskim układzie współrzędnych równanie:
przy czym liczby A, B, C nie mogą być jednocześnie równe zeru.
Jest to tak zwane równanie ogólne płaszczyzny. Wektor [A, B, C] jest wektorem normalnym prostopadłym do tej płaszczyzny.
Równanie normalne płaszczyzny, to równanie postaci:
Liczby α, β, γ interpretujemy jako cosinusy kierunkowe prostej prostopadłej do płaszczyzny. Spełniają one równość:
Przejście z postaci ogólnej do normalnej dają wzory:
w których współczynnik normalizujący N odpowiada normie (długości) wektora [A, B, C]:

Do opisu płaszczyzny można też użyć równania odcinkowego:

Ma ono tę zaletę, że od razu daje punkty przecięcia płaszczyzny z osiami współrzędnych układu: są to punkty (a, 0, 0), (0, b, 0), (0, 0, c).
Ma również istotną wadę: nie daje się w ten sposób przedstawić żadnej płaszczyzny przechodzącej przez początek układu współrzędnych (wówczas wszystkie mianowniki musiałyby być równe zeru, a = b = c = 0) ani też żadnej płaszczyzny równoległej do którejkolwiek osi (wówczas odpowiedniemu współczynnikowi lub parze współczynników należałoby przypisać wartość nieskończoną,
).
Przejście z postaci ogólnej lub normalnej do odcinkowej dają wzory:
Ponieważ istnieje tylko jedna płaszczyzna w
przechodząca przez trzy niewspółliniowe punkty, dlatego można jednoznacznie wyznaczyć tą płaszczyznę, czyli jeżeli płaszczyzna przechodzi przez trzy punkty:
,
i
jest określona następującym równaniem:

lub:

Odległość punktu P o współrzędnych (xP, yP, zP) od płaszczyzny m zadanej równaniem ogólnym Ax + By + Cz + D = 0 lub normalnym αx + βy + γz + δ = 0 przedstawia wzór:
