Teodor Lubieniecki (ur. 1654 w Czarkowach k. Nowego Korczyna lub Siedliskach k. Lublina, zm. 1718 lub 1720) – malarz i rytownik epoki baroku urodzony w Polsce.
Pochodził z rodziny ariańskiej, jego bratem był Krzysztof Lubieniecki. Od 1662 mieszkał w Hamburgu. W 1675 wyjechał do Amsterdamu by uczyć się malarstwa w pracowni Gérard de Lairesse'a. Odbył liczne podróże po Europie, odwiedzając między innymi Florencję i Hanower oraz służąc w wojsku jako najemnik. Od 1696 mieszkał w Berlinie. W 1702 został nadwornym malarzem króla Prus Fryderyka I. Związał się z Królewską Akademią Sztuk, wpierw zostając jej adiunktem, a następnie rektorem (1702-1704). W 1706 na stałe wrócił do Rzeczypospolitej.
Za jego najważniejsze dzieła uznaje się portret Petera Schenka[1], oraz rysunki masek umierających wojowników. Oprócz nich zachowały się także nieliczne portrety olejne i rytowane krajobrazy fantastyczne. Te ostatnie są uznawane za ciekawy przykład XVII-wiecznego nurtu grafiki pejzażowej. W obrazach Lubienieckiego zauważalne są wpływy współczenej mu sztuki włoskiej i holenderskiej.
Około 1917 cztery ryciny Lubienieckiego przekazane zostały Muzeum Narodowemu w Warszawie przez kolekcjonera dzieł sztuki Dominika Witke-Jeżewskiego.
